آسيابان ( si - b n ) ا . پ . كسى كه شغل آن آس كردن غله بود . آسيابانى ( si - b ni ) ا . پ . شغل آسيابان . آسياخانه ( si - x ne ) ا . پ . آسياى آبى . آسيازن ( si - zan ) ا . پ . كسى كه آسيا مىسازد . آسيازنه ( si - zane ) ا . پ . آهنى كه بدان سنگ آسيا را آجيده كنند . آسياسنگ ( si - sang ) ا . پ . رحى و سنگ آسيا . آسياگر ( si - gar ) ا . پ . آسيابان . و كسى كه آسيا مىسازد و آسيازن . آسياگرى ( si - gari ) ا . پ . شغل آسيابان . و شغل آسيازن . آسياى صغير ( si ye - saqir ) ا خ پ . اناطولى . آسيانه ( si ne ) و ( sy ne ) ا . پ . سنگ‌فسان . آسيائى ( si i ) ص . پ . منسوب به آسيا . آسيب ( sib ) ا . پ . رنج و آزار و درد و محنت و آزردگى . و تشويش و اضطراب . و زحمت . و آفت و بلا و مصيبت و صدمه . و دلگيرى و اندوه . و درماندگى . و نقصان و ضرر و زيان و خسارت . و اختلاف و عدم موافقت . و آشوب و فتنه و فساد . و كوفتگى كه از پهلو به پهلو زدن و شانه به شانه زدن يكديگر بهم رسد . و آسيب نظر : حادثهء شومى كه لازمهء سحر و افسونگرى است . آسيب كار ( sib - k r ) ص . پ . آنكه رنج و زيان مىرساند . و ظالم . آسية ( siat ) ص . ع . امراة آسية : زن اندوهگين . آسية ( siat ) ا . ع . طبيب و جراح زن . و زن ختنه‌كنندهء دختران . و ستون . ج : اواسى . و بناى محكم و استوار . ج : اسايا . و ا خ . نام زن فرعون . و ج اسا . آسيم ( sim ) ا . پ . به لغت زند مردم بزرگ مرتبه و عظيم‌الشأن . آسيمه ( sime ) ص . شوريده و پريشان خاطر و شيفته و ديوانه . و مدهوش و متحير و سرگشته و خيره . و تاريك . آسيمه دماغ ( sime - dem q ) ص . پ . شراب‌خوارهء مست . آسيمه‌سار ( sime - s r ) و آسيمه سر ( sime - sar ) ص . پ . سرآسيمه و شوريده و پريشان خاطر . آسيون ( sivan ) ص . پ . مخفف آسياون يعنى آسيا مانند . و سرگشته و حيران . آسيون ( siyun ) ص . پ . حيران و سرگشته و تاريك و مست شراب . آسيه ( sie ) ا خ . پ . نام زن فرعون كه حضرت موسى را پرورش كرده تربيت نمود . آش ( c ) ا . پ . نوع طعام . و هر طعام روانى كه بتوان آن را آشاميد . و عموما آش را از برنج و جو و غيره با بعضى سبزيها و با گوشت يا بىگوشت ترتيب مىدهند خواه داراى ترشى و چيز ديگرى باشد يا نباشد مانند آش ساده و آش انار و آش كشك و آش جو و آش بلغور و آش اماج . و آش بچگان : جند بيدستر . و آش تزوير آشى كه جهت بيمار ترتيب دهند . و آش پختن ف م . : كسى را براى آزار كسى برانگيزانيدن . و آش خليل الله : آش عدس و آش مزور : آش برنج كه جهت ناقهين ترتيب دهند . و آش كردن ف م : پختن و طبخ كردن . آش ( c ) ص . پ . نوشان و نوشنده . آشا ( c ) ص . پ . آسا و مثل و مانند . آشام ( c m ) ا . پ . هر چيز كه قابل شرب بود مانند زهرآشام . و ص . آشامنده مانند خون‌آشام . و هميشه مركب با موصوف استعمال مىشود . و شعله‌آشام يعنى افروخته و مشتعل . وا . آبى كه پس از نيم‌پز شدن برنج مىگيرند و آب چلو . و قوت اندك اعم از خورش و آشامش . و قوت لا يموت . آشامش ( c mec ) م ح . پ . آشاميدن . آشامنده ( c mande ) ص . كسى كه مىآشامد . آشاميدن ( c midan ) ف م . پ . نوشيدن آب . و هر چيز آبدار و مايعى كه تناول كنند مانند شراب و افشره و دوا خواه مايع باشد يا جامد . آشاميدنى ( c midani ) ص . پ . قابل شرب و آشاميدن وا . شربت و افشره . آشب ( cb ) و ( ceb ) ا خ . نام موضعى در نواحى طالقان . آشپز ( c - paz ) ا . پ . كسى كه طعام پزد از هر قبيل كه باشد . آشپزخانه ( c - paz - x ne ) ا . پ . جائى كه در آن طعام مىپزند و مطبخ . آشپزى ( c - pazi ) ص . پ . چيزى كه منسوب به آش پختن باشد مانند ديگ آشپزى و كفگير آشپزى وا . شغل طباخى . آشتم ( ctem ) ا . پ . چرك و ريمى كه از جراحت مىپالايد . آشتنگاه ( ctang h ) ا . پ . جاى لازم و بيت الخلا و آشيگاه . آشتوم ( ctum ) ا . پ . كاه . و كاه نخود . و جاروب . آشتوه ( ctuh ) گياه خاردارى تلخ كه اشتر بدان راغب و مايل است . آشتى ( cti ) ا . پ . صلح كه ما بين دو نفر يا زيادتر پس از نزاع و گفتگو حاصل يد